تاریخ انتشار: ۱۰ آذر ۱۳۹۷
مقالات اعتماد به نفس شماره ۱

مقالات اعتماد به نفس: شماره ۱

اعتماد به نفس به چه معناست و نشانه های اعتماد به نفس پایین چیست؟

اعتماد به نفس بنیادی ترین بخش شخصیت هر فرد است. اعتماد به نفس یعنی ارزیابی یا برداشتی که فرد از خود، توانایی ها و ویژگی های وجودی اش دارد. ما گاهی به جای واژه های اعتماد به نفس واژه های مشابهی مانند ”ارزش خود“ و ”اعتماد به خود“ را نیز به کار می بریم که معادل های اعتماد به نفس در زبان فارسی هستند.

یکی از مسائلی که ما در بین مراجعان خود زیاد می بینیم، مسئله ی پایین بودن اعتماد به نفس است؛ و یکی از اشتباهات رایج بین مراجعان ما این است که ادعا می کنند اصلاًً اعتماد به نفس ندارند. در حالی که نمی توان گفت فردی اصلاً اعتماد به نفس ندارد، باید گفت خودباوری او ضعیف و اعتماد به نفس او پایین است؛ یعنی از توانایی ها و خصوصیات خودآگاهی کافی ندارد و تصویری که از خود دارد در برخی جنبه ها خیلی ضعیف و کم رنگ است، روی بخش های ضعیف وجودش خیلی تکیه می کند و نمی پذیرد که قسمت های قوی و باارزشی هم در او وجود دارند.

اعتماد به نفس برداشتی است که فرد از وجود خود دارد و براساس آن برای خود ارزش و احترام قائل می شود.

پایین بودن اعتماد به نفس از نوع کلام، رفتار و ظاهر افراد مشخص می شود، ولی به طور کلی افرادی که اعتماد به نفسشان پایین است غالباً افرادی افسرده، مضطرب و خجالتی هستند، نمی توانند توانایی های خودشان را درست ارزیابی کنند و نسبت به خود دید انتقادی دارند. این افراد معمولاً احساس تنهایی می کنند و حتی اگر در جمع حضور داشته باشند خودشان را جزئی از جمع نمی دانند، به نوعی خودشان را منزوی می کنند و به تدریج گوشه گیر می شوند.

این افراد احساس می کنند که با دیگران تفاوت دارند و مرتب سعی می کنند دیگران را راضی نگه دارند، زیرا آنان احساس رضایت یا احساس ارزشمندی را فقط در تأیید دیگران می بینند. معیار آنان تأییدی است که از دیگران می گیرند؛  بنابراین در چیزی که دیگران می بینند یا به آن ها منعکس می کنند حل می شوند و در خودشان هیچ چیز باارزشی نمی بینند و فقط وقتی احساس باارزش بودن می کنند که دیگران آنان را تأیید کنند؛ یعنی این احساس باید از یک منبع بیرونی به آنان القا شود و اگر چنین بازخوردی را دریافت نکنند هیچ چیز باارزشی در خودشان نمی بینند، توانایی های خود را بی ارزش می دانند و احساس پوچی و خلأ می کنند. این افراد نسبت به هرگونه شکست یا عدم موفقیت فوق العاده حساس هستند. ممکن است از صحبت ها یا رفتارهای یکی از اطرافیانتان این طور برداشت کنند که آدم به درد بخوری نیستند و دیگران با دیده ی شک و تردید یا حتی تحقیر با آنان می نگرند، پس به خود شک می کنند و می اندیشند که هر آنچه می گویند و از فکرشان می گذرد اشتباه است و اگر اظهار نظر کنند یا کاری را طبق نظر و خواست خودشان انجام بدهند، مورد انتقاد و تحقیر دیگران واقع می شوند. در نتیجه، چیزی نمی گویند و کاری نمی کنند.

کسانی که از اعتماد به نفس پایینی برخوردارند از پدیده های جدید خیلی می ترسند، اهل خطر کردن نیستند، حاضر نمی شوند بسیاری از فعالیت های تازه و جدید را انجام بدهند و فقط کارهای یکنواختی را انجام می دهند که کوچکترین خطری برایشان نداشته باشد. در نتیجه زندگی بسیار یکنواختی دارند و احساس کسالت و تنهایی می کنند.

کسانی که اعتماد به نفس پایین دارند قادر به مدیریت برنامه ی زندگی خودشان نیستند، احساس افسردگی، گناه و شرمساری می کنند. آنان خودشان را قربانی دیگران می کنند و برای اینکه دیگران به نظر یا برداشت آنان خیلی اعتقاد ندارند غالباًًً از ابراز عقیده و اظهار نظر اجتناب می کنند، زیرا اگر دیگران آنان را تأیید یا قبول نکنند، احساس ناراحتی و بی ارزشی در آنان ایجاد می شود.

پایین بودن اعتماد به نفس به وضوح در رفتار افراد دیده می شود. معمولاًً حرکات این افراد خیلی آهسته است و همیشه در خودشان حالت جمع شدگی دارند، همواره خود را سفت و محکم نگه می دارند و خیلی راحت نمی نشینند، حتی وقتی که ایستاده اند خیلی سرشان را بالا نمی گیرند و خیلی راست نمی ایستند. یکی از نشانه های اعتماد به نفس پایین این است که فرد هیچ وقت نمی تواند ارتباط چشمی برقرار کند، همیشه نگاهش به یک گوشه ی دیگر یا به زمین است و وقتی هم در حال صحبت کردن است، حالت های اضطراب، هراس یا ناآرامی کاملاًً در رفتارش دیده می شود؛ یعنی به نوعی یک هراس اجتماعی در او وجود دارد.

 

 

گ.۲

نظرات شما

دیدگاه شما

( الزامي )

(الزامي)